پنج ساله بودم. زیاد خیالبافی می‌کردم. مگر می‌شود کودک بود و خیالباف نبود! شب که مامان چراغ‌ها را خاموش می‌کرد. در رخت‌خوابم به پشت دراز می‌کشیدم. تلویزیون هنوز روشن بود. نورهای رنگارنگی در خانه پخش می‌کرد. من و فاطمه کنار مامان و بابا می‌خوابیدیم. فاطمه مثل همیشه سرش به بالش

اینکه بی‌سر و صدا هستیم معنی‌ش این نیست که ناپدید شدیم. چیزی که واقعن بامعناست اصلن ناپدید نمی‌شود! این جمله‌ها دیالوگ یکی از شخصیت‌های سریالی‌ست که می‌بینم. جراح بزرگی که شاگردان زیادی تربیت می‌کند و خودش حالا به بیماری ام‌اس مبتلا شده است. استاد کیم آنقدر حرف‌های قابل تاملی می‌زند

پرسش‌هایی باپاسخ یا بی‌پاسخ‌. چه اهمیتی دارد؟! هر چه که هست این‌بار به جای جواب دادن فقط می‌خواهم بپرسم. چرا به گاوهای آدم‌نما اهمیت می‌دهیم؟ چرا نمی‌توانیم تنهایی را برگزینیم و خلاص شویم؟ چرا آنقدر که احساسات مهم است، عقلمان مهم نیست؟ چرا برای سال‌های گذشته دلتنگ می‌شویم؟ چرا خواب‌های