امروز آقای خدایی تماس گرفت. مدیر مدرسه‌ای که سال گذشته در آن‌جا تدریس می‌کردم. گفت فردا آخرین جلسه همکاران است.(در این جلسه معمولن از همکاران قدیمی تقدیر شده و همکاران جدید با هم آشنا می‌شوند). گفتم ساعت چند و گفت ساعت یازده. گفتم حتمن می‌آیم. خداحافظی کردیم. همین که گوشی

دانش‌آموز که بودم، نمی‌دانستم ابری بزرگ روی سر معلمم است و مدام دارد تصمیم‌های مختلفی که باید بگیرد را نشان می‌دهد. اما حالا آن ابر بزرگ را روی سر خودم احساس می‌کنم. این روزها که به شروع مدارس نزدیک و نزدیک‌تر می‌شوم. هر روز دارم فکر می‌کنم. مطالعه می‌کنم. یادداشت

پاییز نیامده، مهر نیامده و مدرسه‌ها شروع نشده اما همگی در منِ معلم آغاز شده‌اند. مدام در فکر مدرسه و مشغول به کارهای جورواجورش هستم. انجام می‌دهم و هزار چیز دیگر به ذهنم هجوم می‌آورند. تازه استرس هم گریبانم را می‌گیرد. مثل همین حالا که میان انجام دادن دیوانه‌وار کارهایم