دختر پشت میز گفته بود روزهای فرد، ساعت چهار تا هشت مسئول تغییر مربی تو آموزشگاه هست. گفته بودم ولی به خواهرم فقط ساعتش را گفتید! با خونسردی تمام همان جمله را دوباره گفته بود. خسته‌تر از آنی بودم که بایستم و بحث کنم که چرا کارش را درست انجام

حوالی نیمه‌شب است و من امروز دوان دوان تا نوشتن رسیده‌ام. دیر رسیده‌ام اما به قول بیلبردهای تبلیغاتی، دیر رسیدن بهتر از هرگز نرسیدن است. اینجا هم جواب می‌دهد دیگر! از میان سر و صدای بچه‌ها، جمع و تفریق تکنیکی، صدبار توضیح دادن و گوش نکردن‌ها، نفهمیدن‌ها، بازیگوشی‌ها و ساکت

هنگامی که به خودم می‌نگرم، همواره در میان کتاب یا فیلمی هستم. نه اینکه در تمام طول روز مشغول خواندن کتاب یا تماشای فیلم باشم. قطعن اینگونه نیست. حتا روزهایی پیش می‌آید که نه کتابی می‌خوانم و نه فیلمی می‌بینم. اما در طول سال‌های اخیر، همیشه میان صفحه‌ی کتابی بوده‌ام.

با کوله پشتی‌های سنگین به دست از بی‌ار‌تی شلوغ ایستگاه میدان انقلاب پیاده‌می‌شویم. کو‌له‌ها را به پشت می‌اندازیم و خمیده، خیابان انقلاب را به سمت خیابان کارگرجنوبی در پیش می‌گیریم. فاطمه مدام از اتفاقات کلاس و سروکله‌زدن‌هایش با معلم‌های مختلف می‌گوید و غش غش می‌خندیم. جسارتش را همیشه دوست دارم.