نوجوان که بودم یا حتی بزرگتر. گاهی مینشستم گوشهای و هیچکاری نمیکردم. وقتی بقیه باهام حرف میزدند میگفتم هیس دارم فکر میکنم. با من صحبت نکن.
فاطمه و زهرا بهم میخندیدند. و گاه مسخره هم میکردند. و گاهی هم میپرسیدند به چی فکر میکنی؟
الان یادم نیست به چی فکر میکردم. ولی این عادت خیلی وقت است از سرم افتاده تا اینکه استاد کلانتری در وبینار نویسندهساز دربارهاش حرف زد. قرار شد یک ساعت یا حتی بیشتر بدون اینکه با کسی ارتباط بگیریم یا سراغ گوشی و این قبیل وسایل برویم فقط بنشینیم یک گوشه و فکر کنیم و اگر خواستیم تنها میتوانیم بنویسیم. در ملال غوطه بخوریم و بگذاریم حوصلهمان سر برود.
و چقدر جالب بود برایم که قبلا این کار را میکردم. اما حالا حتی وقتی بین نوشتنهایم در افکارم فرو میروم و کاری نمیکنم، صدایی مرا سرزنش میکند که اه چقدر حواست پرت است. بنویس دیگر.
امروز ساعت دو و بیست دقیقهی بعد از ظهر پنجشنبه، ملال را میآغازم. اولش استرس میگیرم. انگار همان صدای سرزنشگر درونم از این کار ناراضیست. هی میگوید: میخوای هیچکار نکنی؟ اونم یک ساعت؟ وقتی قراره شب هم بری مهمونی؟
اما کمکم شل میشوم انگار. آب میشوم روی مبل. ذهنم میگوید: آخیش. چقدر حال میده استراحت.
به خانه نگاه میکنم. به تمام وسایلم. به گلهای فرش. به گیاهم که چقدر از پارسال زیباتر و پربرگتر شده. و به منظرهی همیشگی پشت پنجره. ساختمان غولپیکر و خانهای دیگر در آغوشش. صدای ساعت را دوست دارم. صورت فروغ را میبینم که روی مبل مانده. دهان لباسشویی باز است. نمیخواهم هیچ شعری بنویسم و فکر میکنم بعدا به گلها آب بدهم.
کمی دیگر از خود میپرسم توی ذهنم چه میگذرد؟ گلو دردم بهتر شده ولی حس بیحالی دارم. امیدوارم فاطمه بهم زنگ نزند در این یک ساعت.
آدم در این یک ساعت اول به اطرافش مینگرد و ذهنش را خالی مییابد اما کمکم در لایهلایهاش غرق میشود و سر میخورد در خاطرات، گذشته و آینده. همینطور از این شاخه به آن شاخه میپرد و ویژژژژ در این جنگل پرواز میکند. دور میگیرد و به همهجا سرک میکشد. گاهی خندان. گاهی عصبانی و گاهی گریان.
یکدفعه ساعت را نگاه میکند و میبیند بیشتر از نیمساعت است که نشسته و در خودش غرق شده است. اما زمان چه کند میگذرد وقتی که هیچکاری نمیکنی. کیفیت خاصی دارد. در حالی که تو نشستی و فقط فکر کردی و گاهی هم چیزکی نوشتی. همین.
یک ساعت کاری نکردن، ملال و بیحوصلگی یا هر چیز دیگری که اسمش را بگذاری که تمام میشود، لبخند میزنم. فکر میکردم اذیت شوم اما برعکس خیلی هم بهم خوش گذشت. چون خیلی وقتها پیش میآید که دوست دارم بنشینم و هیچکاری نکنم. بدون عذاب وجدان. و حالا که از روی آگاهی داشتم این کار را انجام میدادم نه تنبلی، خیلی لذتبخش بود. اصلا در لیست کارهایم نوشته بودم ملال. چه باک. پس نشستم و به در و دیوار نگاه کردم و گذاشتم ذهنم دمی آسوده باشد. نفس بکشد. و از تمام ورودیهای دنیا خلاص شود.
شاید واقعا آدم در طول روز نیاز دارد که زمانی را با خودش خلوت کند تا ذهنش آرام گیرد و از حواسپرتیهایش کم شود. به نظرم اتفاق شگفتانگیزیست. قرار است از این به بعد ذهنم را اینگونه آرام کنم. با نشستن و کاری نکردن.